Μετά την συνάντηση

Αρχιτέκτονες φίλοι , [τάξη του 1973~1978], συνάδελφοι , πρώην συμφοιτητές,
νυν συναγωνιστές, ενίοτε και ανταγωνιστές 

Παίρνω θάρρος να σας μιλήσω για την συνάντηση που έγινε στο σπίτι της Βίκυς (καλή της ώρα που το κατόρθωσε ) και να πω –σε όλους σας – πόση χαρά πήραμε που ξανασμίξαμε…

Κι ήταν η συνάντηση αυτή, πες γιατί μας βαραίνουν ήδη 50 χρόνια ζωής -σαν ένα βάπτισμα στην κολυμπήθρα της Σιλοάμ …Ήταν σαν να βουτήξαμε όλοι από μια καθημερινότητα με απίστευτη τρεχάλα και υποχρεώσεις σε ένα «τότε»… Βουτήξαμε & ξαναβγήκαμε πάλι εικοσάχρονα χωρίς ρυτίδες, χωρίς φαλάκρες , άσπρα μαλλιά ή παραπάνω κιλά . Κι ήταν στα μάτια μου τουλάχιστον , σαν η χαρά να μας αναβάπτιζε με τα νεανικά μας σχήματα, τα παλιά μας ονόματα –άντε και με τα παρατσούκλια…

Δεν ξέρω αν έφταιγε η ανάγκη μου να σας ξαναδώ όλους, με τα μάτια του τότε… Δεν μπορώ να εντοπίσω αν από μια ματαιόδοξη ανάγκη, ήθελα να ξαναβρεθώ με όλους εσάς και να δώσω ένα στίγμα ότι ακόμα υπάρχουμε κι αντέχουμε στους ανέμους …ή ακόμη για να ανανεώσουμε την προσωπική μας μυθολογία…

Ένα είναι το σίγουρο. Τα όσα μοιραστήκαμε τότε ή απλά και μόνο η συνύπαρξη μας κάνει αδελφοποιητούς σε ένα κόσμο που ο καθένας μόνος του μπορεί και να λυγίζει.. Μαζί όμως ποτέ… 
Η χαρά κι οι εικόνες που κρατώ από την συνάντηση αυτή με κάνουν να γράφω αυτές τις γραμμές. Μπορεί να σας φανούν χαζές ή μελό , αλλά βγαίνουν από την καρδιά μου κι άλλωστε δεν έχω φιλοδοξία να αρέσουν σε όλους. Ας συναντιόμαστε τώρα λοιπόν κι εδώ –ας ανταλλάζουμε απόψεις κι ας μην αφήσουμε την φλογίτσα που άναψε να την σβήσει η αδιαφορία …. Φιλιά σε όλους σας τους αγαπημένους-ες , ..........  Εριφύλη Πασπάτη (Έρη)